Uczucie. Notatniki

Wacław Najwin (1889–1950) — ósmy cud świata, król powietrza, bóg tańca, jak nazywali go współcześni, — wybitny tancerz i choreograf, który wniósł znaczący wkład w sztukę rosyjskiego baletu.
Zaledwie nieco ponad dziesięć lat cieszył on swoich wielbicieli swoim niezwykłym talentem — najpierw na scenie Teatru Maryjskiego, a następnie w zespole Sergieja Diagilewa. Stworzone przez niego postacie w baletach I. Strawińskiego, C. Debussy'ego, A. Adama weszły do klasyki światowej choreografii, a samemu Najwinowi zaczęli naśladować najlepsi tancerze świata. Jego sława była ogromna, ale niespodziewanie na szczycie swojej kariery musiał opuścić scenę: u artysty zdiagnozowano ciężką chorobę psychiczną.
Wtedy zaczął pisać swoje notatniki, nadając im tytuł «Uczucie». Te zapisy stanowią coś pośredniego między dziennikiem a osobistym listem. Zawierają przemyślenia o życiu i śmierci, twórczości i rzemiośle, przyjaźni i zdradzie, miłości i nienawiści, rozmowę o Bogu i duszy. Szczere i głębokie myśli pozwalają zanurzyć się w wewnętrzny świat Najwina i lepiej go zrozumieć.