Milczenie koloru

Zawsze miałam szczęście do dobrych ludzi. Każdy z nich wstawiał ważny kawałek mozaiki do nieukończonego obrazu świata, który sobie malowałam. Każdy wnosił to, czego brakowało właśnie mnie. Każdy koniecznie czegoś uczył. W gruncie rzeczy, jestem rezultatem ich starań, ich bladego cienia. Czas płynie, a życie nie pozwala się zwalniać, hołubiąc najbliższych, najważniejszych. Najbardziej kochających i miłosiernych. Nie muszą mi niczego tłumaczyć, z nimi nie trzeba się bać być słabym lub głupim. Przed nimi nie ma potrzeby się usprawiedliwiać – wybaczyli mi w przeddzień mojego urodzin, bez warunków i na zawsze. Dlatego wszystko, co mam teraz w duszy, to wdzięczność i miłość. Wdzięczność i miłość.