Myśliwce czołgów. Broń przeciwczołgowa piechoty w II wojnie światowej

WSZYSTKO O BRONI PRZECIWCOŁGOWEJ PIECHOTY II WOJNY ŚWIATOWEJ! W encyklopedii wiodącego historyka uzbrojenia czytelnik znajdzie wyczerpujące informacje nie tylko o seryjnych i eksperymentalnych granatach, przeciwczołgowych karabinach, minach, miotaczach ognia, pułapkach, ale także o rozwoju taktyki przeciwczołgowej piechoty w trakcie działań bojowych i narodzinach nowej specjalności frontowej – myśliwiec czołgów. Chociaż głównym wrogiem czołgów na polach bitew 1939–1945 uważano artylerię, lotnictwo i broń pancerną przeciwnika, żadna obrona przeciwczołgowa nie mogła być trwała bez solidnej osłony piechoty. A królowej pól niezwykle potrzebne są własne środki przeciwczołgowe do walki na bliskim dystansie. I jeśli na początku stawiano na przeciwczołgowe karabiny, miny, wiązki ręcznych granatów wybuchowych i butelki z łatwopalną mieszanką, to już w połowie II wojny światowej aktywnie stosowano lepkie i magnetyczne granaty kumulacyjne, ręczne i stacjonarne przeciwczołgowe granatniki od bazooki po panzerfausty i legendarne Faustpatrony, a pod koniec wojny pojawiły się także pierwsze eksperymentalne modele kierowanej broni przeciwczołgowej. Wydanie ilustrowane unikalnymi rysunkami i fotografiami.