Most przez przepaść. Wielcy mistrzowie

Co pojawiło się pierwsze – człowiek czy lustro? To pytanie zadaje Paola Dmitrievna Wołkowa w czwartym tomie cyklu "Most przez przepaść". Dla wielkich mistrzów portret zawsze był nie tylko wizerunkiem człowieka, ale i lustrem, odzwierciedlającym nie tylko zewnętrzne, ale i wewnętrzne piękno. Autoportret to pytanie do siebie, refleksja i następująca po tym odpowiedź. Diego Velázquez, Rembrandt, El Greco, Albrecht Dürer i Vincent van Gogh – wszyscy oni zostawiają nam w tym gatunku gorzką spowiedź całego życia. Przy jakich lustrach upiększały się piękności minionych czasów? Wenus, unosząca się z wód, ujrzała w nich swoje odbicie i była z siebie zadowolona, a Narcyz – skamieniał na wieczność, wstrząśnięty własnym pięknem. Płótna, odzwierciedlające w czasach renesansu jedynie idealny obraz, a później – i osobowość człowieka, stały się wiecznymi lustrami dla każdego, kto odważy się w nie zajrzeć – jak w przepaść – naprawdę.