Liść laurowy nie jest spożywany

1921 rok. Lawrik Lantratow wraca do Moskwy i natychmiast wpada w wir wydarzeń, które mogą i powinny złamać staroobrzędowców. Ale musi za wszelką cenę wytrwać: przetrwać upadek rodzinnego gniazda, zachować wiarę i siebie, uratować swoich bliskich.

Na wodociągu Aleksiejewskim, w sierocińcu i biurze muzealnym Lantratow i jego otoczenie muszą dokonać trudnego wyboru: płonąc, żyć w zgodzie z sumieniem lub bezmyślnie płynąć z nurtem.

A co w takim przypadku może uleczyć poparzone serce młodego człowieka? Może miłość. Tak w życiu Lawra pojawia się Vita, jego konwalia.

1991 rok. Lawr Pawłowicz Lantratow, żyjąc niemal sto lat, pisze testament.
Co pozostało mu z tamtego starego, dalekiego świata? Krokodylowa skórzana torebka, barometr Karla Wołkjeja, fantaskop ze szklanymi płytkami i portsigar taty w dwudziestu złotnikach.