Człowiek, który się nie bał

Złoty wiek kryminału podarował nam wiele gwiazdorskich nazwisk. Dzieła takich pisarzy jak Agatha Christie, Gilbert Keith Chesterton, Earl Stanley Gardner, Rex Stout rozwijały i doskonaliły gatunek kryminału, ich powieści, bezwarunkowo uznawane za klasykę, są do dziś ulubione przez czytelników i stanowią wzór jakości dla następnych pokoleń autorów opowieści detektywistycznych.

Honorowe miejsce w tej plejadzie słusznie zajmuje John Dickson Carr (1906–1977) — wirtuoz sztuki idealnie skonstruowanych „niemożliwych zbrodni w zamkniętym pokoju”. W 1933 roku w powieści „Kryjówka czarownicy” John Dickson Carr po raz pierwszy zaprezentował publiczności detektywa-amatora doktora Gideona Fella. „Człowiek, który się nie bał” (1940) — dwunasta historia o przygodach przebiegłego detektywa.

Nie ma nic dziwnego, jeśli w starym majątku dzieją się dziwne lub, co więcej, tajemnicze wydarzenia, których natura tak przyjemnie poddaje się dyskusji przy gorąco palącym kominku w miejscowym pubie. Ale jeśli historia o tajemniczej śmierci w przerażających okolicznościach staje się powodem zakupu fatalnej nieruchomości — tutaj, wydaje się, naprawdę nie obędzie się bez jakiejś tajemnicy.