Dzieła niemieckiego pisarza Lionela Feuchtwangera (1884–1958) to jedna z najwyższych form gatunku powieści historycznej. Jego utwory są przykładem wirtuozerii powieściopisarza: wydaje się, że Feuchtwangerowi poddane jest wszystko: epicki rozmach i głębokie zrozumienie ludzkiej natury, odzwierciedlone w jego niesamowicie żywych bohaterach, umiejętność kreowania jasnego, bogatego w detale obrazu epoki oraz fascynujące zawirowania fabularne.
Jego bohaterowie — od starożytnych Rzymian i średniowiecznych władców po współczesnych samemu pisarzowi, którym przypadła w udziale tragiczna i groźna epoka — ukazani są nie jako statyczne figury z podręczników historii, ale jako żywi ludzie, porwani zrozumiałymi i niezmiennymi w każdym wieku namiętnościami i wątpliwościami, twardo lub z drżeniem stawiający czoła trudnościom i radościom swojej życiowej drogi.
Jego bohaterowie — od starożytnych Rzymian i średniowiecznych władców po współczesnych samemu pisarzowi, którym przypadła w udziale tragiczna i groźna epoka — ukazani są nie jako statyczne figury z podręczników historii, ale jako żywi ludzie, porwani zrozumiałymi i niezmiennymi w każdym wieku namiętnościami i wątpliwościami, twardo lub z drżeniem stawiający czoła trudnościom i radościom swojej życiowej drogi.