Gorki. Stara Izergil

«Stara Izergil» — słynne opowiadanie Maksima Gorkiego, klasyka literatury rosyjskiej. Utwór napisany jesienią 1894 roku, a źródłem inspiracji była podróż pisarza po Besarabii. Szczodre południowe ziemie, romantyczne krajobrazy, mowa miejscowych mieszkańców na długo pochłonęły wyobraźnię Gorkiego. On sam uważał to opowiadanie za jedno ze swoich najlepszych dzieł. Besarabia, wieczór upalnego letniego dnia. Pali się ognisko, w oddali słychać piosenki zbieraczy winogron. Stara Izergil, patrząc na grę płomieni i cieni, zaczyna opowiadać – o dumnym i bezsercowym Larrze, o szlachetnym i odważnym Danko, i o sobie, kiedyś pięknej, niepokornej i zuchwałej.