Dzienniki emigranta. 1938 — 1955

«Dziennik roboczy», jak nazywały się dzienniki Bertolta Brechta, najwybitniejszego dramaturga XX wieku, prowadził od 1938 do 1955 roku, — w latach wygnania z Niemiec i po powrocie. Dzwonkiem dla tych zapisów była przenikliwa szczerość, z jaką reagował na zachodzące wydarzenia. Kryterium politycznej i artystycznej szczerości odnosił do wszystkiego, co go otaczało, — do spektakli, tekstów, idei i ludzi. Zmieniając kraje, tracąc bliskich, uczestnicząc w sporach ideologicznych i pracując nad sztukami, Brecht wklejał do dziennika wycinki z gazet — kronikę rozpadu świata, a następnie kronikę nowej rzeczywistości.