Tak stałem się psem

Srebrny wiek — czas turbulencji, era zmian stylów. Poeci jakby chwytają napięcie czasów, czasów rewolucji, wojny, kataklizmów. Łamią tradycyjne kanony, tworząc swój własny, nierówny, zniekształcony świat poezji, dla której nie ma już zasad pisania ani ortografii. Władimir Majakowski i jego innowacyjna poezja  — jaskrawy przykład futuryzmu, rewolucji w poezji, nowego kierunku w gatunku poezji. To jest poezja przyszłości, z  wyraźnie zaznaczonym rytmem. Słowa jakby odciskają każdy krok lirycznego bohatera, który przechodzi swoją drogę po stronach nowych książek. Majakowski «rzuca» wiersze, łamie znaną formę, aby przekazać energię nowego czasu. To słynny schodkowy zapis wierszy, który dyktował szczególny, szarpany rytm. Wiersz akcentowy: w  wersach istotna jest nie liczba sylab, ale liczba akcentów. Majakowski — poeta-tragedia, poeta-herald, poeta-liryka jednocześnie. Za zewnętrzną szorstkością kryje się zranione, ogromne i bardzo samotne serce. Opracowanie tej książki i całej serii «Wiersze na tapetach. Srebrny wiek» — hołd dla wydania «Sadok sędziów». W 1910 roku w Petersburgu poeci-futuryści wydali nakład na odwrocie tapet.