Opowieści zmarłego Iwana Pietrowicza Bielkina

Przyjeżdżając na początku września 1830 roku do Błdino i jeszcze nie wiedząc, że zatrzyma się tutaj na trzy miesiące, Puszkin obiecuje w liście do Pletniowa przygotować „wszelakich” - zarówno prozy, jak i wierszy. Już w pierwszych dniach boldińskiego odosobnienia, odrywając się od głównej, zdawałoby się, pracy - od zakończenia „Eugeniusza Oniegina”, Puszkin pisze opowieść „Grabarz” (oznaczona 9 września), aby tuż po niej bezpośrednio rozpocząć drugą („Inżynier z Westchnieniem”, zakończoną 14 września), a tam, na zmianę z „Onieginem”, i trzecią („Dama-chłopka” - 20 września). Początek został postawiony: w pierwsze trzy tygodnie boldińskiego siedzenia Puszkina literatura rosyjska wzbogaciła się o trzy opowieści, które wyraźnie zerwały z dominującą tradycją rosyjskiej prozy i wyprowadziły ją na nową drogę. Dopiero po zakończeniu swojego cyklu pięciu opowieści Puszkin przystępuje do pracy nad cyklem tragedii. Drugi miesiąc w Błdino odciągnął Puszkina „Domkiem w Kołomnie”, ale po nim powstają dwie nowe opowieści: „Strzał” i „Śnieżyca”.
Tego debiutu Puszkina w prozie współcześni nie docenili, ale potomkowie dostrzegli w opowieściach początek wielkiej literatury rosyjskiej.