Do samej śmierci

Gdy tylko znikam z pola widzenia Śmierci — i skutków naszej umowy — ogarnia mnie żal. Serce ściska się od okrucieństwa własnych słów, i automatycznie myślę: czy nie popełniłam tragicznego błędu? Nie. Odrzucam te myśli, nie pozwalając im ponownie zranić mojego i tak już zmęczonego serca. Biegnę dalej — wbrew własnym uczuciom. Z każdym krokiem mój błąd staje się tylko nieuchronniejszy. Błąd, narodzony z nieposłuszeństwa. Pewnego dnia los zmusi mnie, bym upadła na kolana z powodu tych, których kocham. Z powodu niego. Z powodu… nas.