Lewa ręka anioła

Badując serię morderstw z odciętymi rękami w Moskwie w 1952 roku, major MGB odkrywa złowieszczą notatnik nazistowskiego lekarza – i rozumie, że nie poluje na maniaka, a na tego, kto tworzy morderców.
Lipiec 1951 roku. Na brzegu Jauzy łysy mężczyzna rozwiązuje worek. Na ziemię spada odcięta dłoń lewej ręki. Sekundę później wbija sobie w szyję wkrętak. Wyjaśnień nie będzie.
Jesień 1952 roku. Deszcz, błoto, dom letniskowy na obrzeżach. Został zabity wysokiej rangi inżynier z przemysłu obronnego. Twarz zniekształcona. Lewa dłoń zniknęła…
W mieście powraca imię, którego starano się nie wymawiać na głos: Ruczniczyk.
Koszmar panujący na ulicach miasta wyprowadza z przedłużającej się depresji marginalizowanego śledczego majora Iwana Szypowa. Razem z asystentami – kapitanem Kitaeviem i psychologiem Zabotkinem – bierze się do pracy i wkrótce znajduje dziwny notatnik w skórzanej oprawie, który niegdyś należał do lekarza-sadysty z obozu.
Świadkowie milczą. Podejrzani znikają. Dowody prowadzą do ślepego zaułka. A morderstwa trwają. I im bliżej Szypow zbliża się do prawdy, tym bardziej upomina się o niego pytanie: co, jeśli ten notatnik – to nie dowód? Co, jeśli to podręcznik? A może ktoś dzisiaj według niego działa?