Martwe ziarno

Atmosferyczny wiejski kryminał jest pełen idylii i spokoju. Ale niszczy je seria brutalnych przestępstw.

Rok 1975. Obwód briański. Wczesnym rankiem w polu pszenicy przy drodze znajdują martwego operatora filmowego Saszka. Na miejscu zbrodni nie ma śladów.
Do wsi przyjeżdża grupa operacyjna z Moskwy: śledczy Tumanski, oper Woronow i kryminalista Grajwa. Pierwszą osobą podejrzaną jest żona zamordowanego Nadieżda. Jest zbyt spokojna i ma dziesięć powodów, by zabić męża.
Podejrzewają również księgowego Andriejewa. Operator filmowy miał romans z jego córką, a księgowy również ma wszystkie powody, by nienawidzić Saszki.
Dziwnie zachowuje się także kierownik magazynu Borszczow. Uśmiecha się do wszystkich, ale wyraźnie coś ukrywa.
W kręgu zainteresowań detektywów znajduje się także radiolub Medwied, którego dziwne słowa rozprzestrzeniają się w eterze na dziesiątki kilometrów.
Nawet dyrektor sowchozu Utkin ma na swoim koncie co najmniej podejrzenia – podpisuje zbyt gładkie raporty. Zbyt poprawne…
Po kilku dniach z rzeki wyciągają ciało policjanta, który dzień wcześniej poinformował śledczego, że „prawie wszystko zrozumiał”. Wieś utrzymuje jedność. Alibi brzmią spójnie. Każdy przysięga na prawdę.
Wersje detektywów padają jedna po drugiej. Zostają tylko cyfry. Ale nawet one się nie zgadzają. A prawda jest gdzieś blisko, nie ma świadków…