Щелкунчик и Мышиный король (без сокращений)

W wigilijny wieczór dziewczynka Marie otrzymuje w prezencie niezwykłą zabawkę – drewnianego Dziadka do Orzechów. W nocy staje się świadkiem magicznych wydarzeń: zabawki ożywają, a Dziadek do Orzechów staje do walki z armią Króla Myszy. Marie pomaga mu odnieść zwycięstwo... i stopniowo odkrywa, że Dziadek do Orzechów w rzeczywistości jest zaczarowanym księciem.
Podążając za bohaterem, Marie trafia do fantastycznego świata, pełnego cudów i przygód, gdzie ujawnia się historia klątwy księcia i jego ocalenia. Bajka łączy rzeczywistość z magią, opowiadając o sile dobroci, wiary i szczerej miłości, zdolnej zniszczyć wszelkie czary.
 
Ernst Theodor Amadeusz Hoffmann (1776–1822) – niemiecki pisarz, najwybitniejszy przedstawiciel romantyzmu, a także kompozytor i dyrygent, artysta, prawnik. Hoffmann urodził się w pruskim mieście Królewiec, w rodzinie królewskiego adwokata. Już od najmłodszych lat przejawiał skłonności do muzyki i rysowania, w wieku 14 lat został uczniem organisty. Jednak rodzice mieli inne plany na przyszłość Ernsta, i w wieku 16 lat, kontynuując rodzinną tradycję, wstąpił na wydział prawa na uniwersytecie, który ukończył z sukcesem. Pracując w sądzie, Hoffmann nadal pozostaje twórcą w muzyce i literaturze; czasami zajmuje stanowisko dyrygenta, dyrektora teatru, dekoratora artystycznego, a jeden z jego singspieli jest wystawiany w teatrze. Niestety, wszystkie próby zarabiania na życie tylko sztuką kończą się niepowodzeniem. Hoffmann prowadzi podwójne życie: jest urzędnikiem, a całe wolne czas poświęca twórczości. Przez 46 lat, które mu dano, wielki romantyk napisał wiele nowel oraz trzy powieści, a także dwie opery, balet, sonaty na fortepian i inne – dla uhonorowania ukochanego przez niego Mozarta, zmienił nawet jedno ze swoich imion Wilhelm na Amadeusz. Wyrazistą cechą poetyki Hoffmanna jest to, że nie dzieli on fantasmagorii i codzienności; jego obrazy, według słów krytyka Wł. Sołowjowa, „ukazują się nie jak zjawy z innego, obcego świata, lecz jako inna strona tej samej rzeczywistości”. 
Hoffmann napisał wiele niezwykłych strasznych baśni: „Złoty garnek”, „Człowiek piasku”, „Mały Cazares zwany Cynamonem”, ale „Dziadek do Orzechów i Król Myszy” zajmuje szczególne miejsce nawet po upływie 200 lat. Po raz pierwszy została opublikowana w berlińskim zbiorze baśni dla dzieci w 1816 roku, akurat na Boże Narodzenie, a następnie stała się częścią antologii „Bracia Serapion”. Opowieść o ożywionych lalkach została napisana pod wpływem kontaktu autora z dziećmi jego przyjaciela z wojska Juliana Gitziga; Fritz i Marie – tak naprawdę nazywały się dzieci. A chrzestnemu Drosselmeyerowi, brzydkiego, ale zdolnego mistrza mechanizmów, Hoffmann, jak się uważa, nadał swoje cechy. 
W Rosji dzieła Hoffmanna zaczęto czytać już po jego śmierci. W 1835 roku opublikowano pierwszy przekład baśni pod tytułem „Panna Dziadek do Orzechów”.