«Dzień za dniem. Każdy dzień jako dar Boży» — niewielka, ale głęboko poruszająca książka duchowych refleksji, napisana na początku XX wieku przez prawosławnego kapłana, który pragnął pozostać anonimowy. Jej proste, ale pełne wiary i pokory słowa stały się prawdziwym wsparciem dla cesarzowej Aleksandry Fiodorowny w latach tobolskiego zesłania oraz do ostatnich dni.
W godzinach największych prób słowa nieznanego autora brzmiały jak modlitwa, jak przypomnienie, że Bóg nie odsuwa się od cierpienia, ale trwa w nim razem z nami. To właśnie ten duch — zaufania Opatrzności, wewnętrznego spokoju i miłości do bliźniego — przenika całe treści książki i znajduje odzew w listach Rodziny Carskiej, która nie narzekała nawet w niewygodach, a dzieliła się pocieszeniem z otaczającymi.
Ta książka — duchowy towarzysz w trudnych czasach, jako przypomnienie: nawet w najgęstszej ciemności smutku Pan jest blisko.