Michał Wrubel. Zwycięzca demona

Osobowość Michała Wrubla wydaje się być przymuszona do sprzeczności. Cały czas żyjący wśród braci artystów, zaprzyjaźniony z wieloma - a jednocześnie odizolowany od wszystkich. Dumny, ale bez złośliwości. Na zewnątrz zimny i egoistyczny - a w rzeczywistości wrażliwy, zdolny do najwierniejszej miłości i przyjaźni. Skłonny do bohemy - i oszałamiająco pracowity. Człowiek sztuki, żyjący na przełomie XIX i XX wieku, prawie obojętny na nadchodzące zmiany i wstrząsy, które niepokoiły społeczeństwo w dotąd nieznanej sile. Tę mieszankę sprzeczności często tłumaczy się chorobą psychiczną i w twórczości Wrubla dostrzega się odcisk szaleństwa. Ale jest też inny punkt widzenia - to właśnie twórczość ratuje twórcę, czyniąc jego osobowość na tyle silną, że nawet choroba przez wiele lat nie mogła jej zniszczyć. Nic dziwnego, że Michał Wrubel tyle uwagi i pasji poświęcił baśniowym i mitologicznym istotom. On sam był bohaterem baśni - raz smutnej, raz zabawnej, czasami jasnej, a na końcu coraz bardziej tragicznej. A jednak w tej baśni nie chodzi o porażkę i kapitulację przed ciemnością, ale o zwycięstwo nad nią.