Barabba

«Barabba: Sen o tragedii świata» — powieść Marii Corelli, po raz pierwszy opublikowana w 1893 roku. Historia to fikcyjna opowieść o życiu Barabby, znanego przestępcy, uwolnionego z woli ludu zamiast Jezusa Chrystusa w czasie sądu u Piłata. Maria Corelli przez postać Barabby ukazuje duchową przemianę grzesznej duszy, która, stykając się z Boskością, dochodzi do skruchy, wewnętrznego oczyszczenia i odrodzenia. Powieść skłania do refleksji nad naturą grzechu, przebaczenia oraz wiecznymi wartościami, podkreślając aktualność ewangelicznej historii nawet po tysiącu lat. Żywe opisy i poetycki język Corelli tworzą surrealistyczną i nadprzyrodzoną atmosferę.
Twór jest częścią «Trylogii religijnej» Marii Corelli, która składa się z książek «Barabba», «Smutek szatana» i «Nauczyciel chrześcijanin».
Maria Corelli (1855—1924) była jednym z najlepiej sprzedających się brytyjskich pisarzy późnej epoki wiktoriańskiej i edwardiańskiej. Sukces Corelli był ogromny, tak bardzo, że była jedynym pisarzem zaproszonym na koronację Edwarda VII.
Corelli była bardzo ekscentryczną kobietą. Na przykład przywiozła z Wenecji gondolę o nazwie «Marzenie» (razem z gondolierem), aby pływać po rzece Avon. Zanim zdecydowała się na ten środek transportu, poruszała się po mieście w faetonie zaprzężonym w parę szetlandzkich kucyków, Paka i Ariela.
Zaszkodzała krytykom i samozwańczym ciężkopisom, ale interesowała przeciętnego odbiorcę wielkimi i złożonymi pytaniami, które stawiała w swoich książkach.