Łzy niemych: uciekła z świata amiszów, gdzie ból nazywano pokorą

Misty od dziecka była przyzwyczajona do milczenia i strachu. Po strasznych latach życia z okrutną matką i ojczymem trafiła do wspólnoty amiszów.

Śnieżnobiałe czepki i lniane fartuchy, skrzypienie konnych wozów i sprawiedliwa praca w ziemi. Świat utkany z wiary i pokory — czysty, tutaj nie ma miejsca na wady nowoczesnego życia i dobra cywilizacji XXI wieku. A może o wadach po prostu się nie mówi?

Ta książka — to nie tylko wyznanie.

To krzyk, przebijający się przez lata przerażenia.

To historia ucieczki — z wspólnoty i z więzienia własnych lęków.