Zawsze podawać na zimno

Petersburg czerwca 1809 roku - miasto urzędników, intryg, balów i upalnych nadbrzeży. Rosja leczy rany po wojnach, a stolica imperium prowadzi swoje niespokojne życie. Młody hrabia Andrzej Izwołski, niedawny bohater morskich bitew, zmuszony jest opuścić flotę z powodu rany i zaczyna pracę w Urzędzie Dobroczynności. Pierwsze zlecenie - śledztwo w sprawie tajemniczego morderstwa huzara Michała Walewicza. Brak jakichkolwiek śladów rabunku, żadnej broni, tylko dziwne słowo „karabin”, wypowiedziane przed śmiercią. Detektyw stopniowo odtwarza łańcuch wydarzeń i odkrywa, że Walewicz oraz jeszcze siedem osób kiedyś odbywały karę w twierdzy Pietropawłowskiej, a potem zostały uwolnione. Po kilku latach ktoś zaczyna po kolei je zabijać. Hrabia Izwołski odkrywa, że morderstwa są związane z dawnymi wydarzeniami, o których nawet sami uczestnicy woleliby zapomnieć, ponieważ ślady prowadzą do samych szczytów władzy - do rodziny cesarskiej.