Metamorfozy pustki

Pustka — to fizyczna podstawa naszego świata. Czyste płótno, zanim dostanie farbę artysty, na przykład naszego umysłu. Badając pustkę, autor stara się dotrzeć do punktu pierwotnej sakralnej czystości emocji i uczuć, nad którymi nie panują mimikry umysłu i otaczający hałas. Autor bierze to czyste płótno i wystawia je na pokaz. Raz osiągając jakąś niesubiektywną medytacyjną bezosobowość, to znów rozpryskując jaskrawe kolory własnych przeżyć na jego pierwotnie idealną formę. Poezja zmienia się w performance, gdy autor wydaje w obiegu ilustracje interakcji swojego wewnętrznego świata z pustką jako absolutem i punktem odniesienia wszystkiego, co istnieje w świecie.