Wiatr zna moje imię

Wiedeń, 1938 rok. Niedługo po Nocy stłuczonych szyb sześćletni skrzypek Samuel Adler wyjeżdża z kraju — jego matka, tracąc męża i bojąc się o dziecko, wysyła syna z innymi żydowskimi dziećmi do bardzo względnego bezpieczeństwa Anglii. Już nigdy nie zobaczy swoich bliskich. Wszystko, co pozostaje kruchemu i zdesperowanemu Samuelowi, to muzyka, w której chłopiec ukrywa się przed samotnością i nieutulonym smutkiem. A także rodzina kwakrów, którzy biorą go pod swoje skrzydła.
Arizona, 2019 rok. Siedmioletnia Anita Díaz i jej matka uciekają z Salwadoru, a po przekroczeniu granicy Stanów Zjednoczonych zostają rozdzielone. Czy znów się spotkają — to duże pytanie. Wszystko, co pozostaje niewidomej i zagubionej Anicie, to wyimaginowany kraj Asabaa, w którym dziewczynka ukrywa się przed samotnością i okrutnym, niezrozumiałym światem. A także wsparcie jednego ambitnego prawnika i jednej zapalnej pracownicy socjalnej, które postanawiają znaleźć zaginioną matkę Anity.
Te wydarzenia i te dzieci dzieli osiem dziesięcioleci. Dwoje ludzi szuka rodziny i domu. Oboje niemal stracili nadzieję. Jednak życie złączy Samuela i Anitę i podaruje im drugą szansę, ponieważ w pobliżu znajdą się ludzie, którym nie jest wszystko jedno.
Isabel Allende — supergwiazda literatury latynoamerykańskiej obok Gabriela Garcíi Márqueza, jedna z najsłynniejszych kobiet Ameryki Południowej, zdobywczyni licznych nagród; jej książki przetłumaczone są na dziesiątki języków, a ich łączny nakład nieubłaganie zbliża się do stu milionów egzemplarzy. Jej najnowsza powieść „Wiatr zna moje imię” to historia inspirowana prawdziwymi wydarzeniami: ślepa dziewczynka z Salwadoru, którą po wejściu do USA rozdzielono z matką, stała się podopieczną Fundacji Isabel Allende, pomagającej kobietom i dzieciom. Ta historia jest realna i zarazem uniwersalna: od wieków bezmyślna okrutność rozdziela rodziny, rani dzieci, zabija dorosłych, odbiera ludziom ostatnią nadzieję, a od wieków znajdują się ludzie, którzy są gotowi pomóc, nie odwracają się i się nie boją.