Zwyczajni ludzie: 101. batalion policji i ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej

Główne wydarzenia Holokaustu, kiedy zginęła około połowa jego ofiar, miały miejsce od marca 1942 roku do lutego 1943 roku w Polsce. Jak nazistom udało się zorganizować w tak krótkim czasie tak masowe morderstwa? Skąd w trudnym dla Niemiec okresie wojny znalazły się zasoby ludzkie do tego? W poszukiwaniu odpowiedzi na te pytania historyk Christopher Browning zbadał archiwum Federalnego Centrum Ścigania Zbrodni Narodowego Socjalizmu, gdzie znalazł orzeczenie sądowe w sprawie 101. rezerwowego batalionu policji, który brał udział w masowych egzekucjach Żydów w okręgu Lublin. Sprawa opierała się na dużej liczbie zeznań świadków, które zadziwiały swoją szczerością. Jak przyznał sam Browning, nigdy wcześniej nie obserwował obrazu przerażających zbrodni Holokaustu, przez który tak wyraźnie przebijały się ludzkie twarze zabójców. Na podstawie analizy materiałów sprawy napisana została ta książka. W niej Browning opowiada historię jednostki i opisuje, jak zwyczajni ludzie dobrowolnie stali się zawodowymi mordercami.