Ręce kobiet mojej rodziny nie były do pisania

W centrum książki Egany Jabbarowej znajduje się ciało młodej kobiety, którego istnienie, z jednej strony, regulowane jest przez surowe zasady patriarchalnej azerskiej rodziny i społeczności, a z drugiej poddane jest neurologicznej chorobie, powodującej silny ból i odbierającej mowę. Z metodycznością badacza odwołując się do każdej z części ciała, pisarka wydobywa warstwy wspomnień, tradycji i praktyk, zakazów i nakazów, łącząc je z tym, co najbardziej osobiste, fundamentalne i nieuniknione w człowieku, jego fizyczną powłoką. Może choroba ostatecznie nie tylko ogranicza i odbiera, ale także daje klucz do uwolnienia?

Historie kilku pokoleń kobiet, przynależność i obcość, nieposłuszeństwo i przetrwanie, dziedzictwo, którego się nie wybiera, i jak z tym żyć w takich współrzędnych, to tematy debiutanckiej powieściowej książki Egany Jabbarowej.