Długa zima

Opowieść «Długa zima», jak wszystkie książki autobiograficznej serii amerykańskiej pisarki Laury Ingalls Wilder, – to lekcja życia: nie poddawać się, nie opadać z sił, wierzyć i mieć nadzieję!

Główna bohaterka Laura ma czternaście lat. Jej duża rodzina znowu przechodzi trudności. Zimno i głód – oto ich główni wrogowie. A poza tym potrzebna jest znaczna suma pieniędzy, aby Mary, starsza siostra Laury, mogła uczyć się w college'u dla niewidomych. Laura podejmuje pracę, aby pomóc siostrze. Musi zajmować się nielubianym zajęciem – szyciem, ale ona, jak wszyscy Ingallsowie, nie narzeka, a po prostu robi to, co uważa za swój obowiązek.

Imponująca część książki poświęcona jest młodemu i zdesperowanemu Almanzo Wilderowi (przyszłemu mężowi Laury Ingalls), który, ryzykując życie, w mrozie i zamieci, przy akompaniamencie głębokiego bezdroża, wyrusza razem z towarzyszem po zaopatrzenie, zdobywa kilka worków pszenicy i w ten sposób ratuje przed nieuchronną zagładą rodzinę Laury i ich sąsiadów.

Miłość i troska o siebie nawzajem pomagają rodzinie pokonywać wszystkie trudności. I oczywiście tata Charles, człowiek o niezwykłej wytrwałości i sile ducha, dla szczęścia swoich ukochanych żon i córek jest gotów przewrócić cały świat.

Dzięki wiernemu opisowi codziennego życia – aromat kawy rano, ciasto dyniowe, mleko zamarznięte w wiadrze, świąteczne prezenty, które dotarły do Ingallsów dopiero w maju, – przesiedleńcze dni rodziny poruszają i wywołują u czytelnika pragnienie porównania swojego współczesnego przejścia w dorosłość z dojrzewaniem Laury.

Rekomendowane do czytania w rodzinie, a także dla nastolatków w średnim wieku szkolnym, szczególnie dziewcząt.