Autoportret na tle rosyjskiego fortepianu

W wiedeńskiej kawiarni anonimowy narrator poznaje rosyjskiego pianistę Suworina. Kiedyś był młody i sławny, mieszkał w Leningradzie, przyjaźnił się z wielkimi kompozytorami, ale jego życie zatruł komunizm i alkohol. Narrator z zachwytem słucha historii Suworina, ponieważ doskonale zna to, o czym opowiada. Im częściej ci dwaj się spotykają, tym trudniej staje się odróżnić ich głosy. Co więcej, ich znajomość okazuje się nieprzypadkowa. Powieść o twórczości, samotności i genialności, a także o lekkomyślności, z którą należy przyjąć starość. „Autoportret na tle rosyjskiego fortepianu” - literacka sonata poświęcona wiecznemu pytaniu, czy piękno, muzyka i pasja są tego poświęcenia, które niektórzy ludzie muszą ponieść dla nich.