Małe świętości

Włoski literat Franco Arminio żyje w małym miasteczku Bisaccia, położonym w górzystym terenie około pięćdziesięciu kilometrów na wschód od Neapolu. Jego charakterystycznym stylem jest krótka, rytmiczna proza, znajdująca się gdzieś pomiędzy poezją a aforyzmem, już znana rosyjskiemu czytelnikowi z książki „Pocztówki z tamtego świata” (2010). Zbiór „Małe świętości” poświęca prostym i niepozornym drobiazgom życia: wyrastającemu przez żwir kiełkowi, zdjęciu syna na piersi matki, ojcu zasypiającemu przy stoliku kawowym, lekkiemu wiatrowi oddechu i ciszy między palcami u nóg. Sto pięćdziesiąt mikrotekstów w trzy-cztery linijki powtarza się nawzajem rytualnym wstępem — „święty, święty, święty” — i zamienia się w mantrę. Dla Arminio święte jest wszystko, co bezmyślnie wywołuje u człowieka wzruszające współczucie.