7 października

„7 października zgniótł duszę, a natura stała się nieodróżnialna od ciała”. 7 października żal zgęstniał nad pustynią, napęczniał i wylał się niekończącym strumieniem. W głębi tego strumienia nieubłagany czas niesie Iwana Głuchowa i jego bliskich. Głuchow co chwila myślami tuła się po uliczkach i zaułkach swojego niedawnego przeszłości, podczas gdy zatrzymana teraźniejszość przekształciła się w ogólną lepką nieznajomość. Głuchow nie może pozwolić sobie na zatrzymanie — musi koniecznie wypłynąć i przeżyć: strumień rozdzielił go z najdroższą osobą na świecie i Głuchow musi ją znaleźć.