Kobieta, która żyła nad morzem

Sycylia, 1904 rok. W przeddzień zaręczyn młoda wolnomyślicielka Konstanza dowiaduje się, że jej ojciec popełnił samobójstwo. Zaręczyny są zerwane, a rodzina wysyła złamaną smutkiem dziewczynę do Nowego Jorku — miasta, do którego przeprowadza się wielu Włochów w poszukiwaniu lepszego losu. Osiedla się u dalekich krewnych i rozpoczyna życie od zera, odczuwając bolesną tęsknotę za domem. Dopiero przeprowadzając się do Neapolu, Konstanza znów zyskuje zdolność do oddychania i miłości. Sto z nadwyżką lat później jej praprawnuczka, śpiewaczka operowa Lucilla, przypadkiem dowiaduje się o losie prababci i podejmuje próbę odnalezienia jej śladów. Ta historia jest wypełniona groźną muzyką fal i aromatami nadmorskich miast. Tutaj radości i tragedie bohaterki splatają się z wydarzeniami historycznymi. Ale cokolwiek burze przygotuje dla niej los, wieczne niebieskie morze, „gdzie rodzi się i umiera słońce”, pociesza i darzy spokojem.