Aldous Huxley dorastał w rodzinie należącej do brytyjskiej elity kulturalnej. Posiadał zdumiewającą erudycję, swobodnie mówił po francusku i niemiecku, znał filozofów i znanych pisarzy tamtego czasu. Jego powieść jest pełna ukrytych cytatów, aluzji, odniesień, szyderstw wobec rzeczywistych ludzi, pisarzy, polityków i biznesmenów, nurtów filozoficznych oraz marzeń o sprawiedliwym społeczeństwie. Wszystkie te szyderstwa są zaszyfrowane w tekście, a ich odkrycie bez wskazówek to niełatwe zadanie. Większość ich nie zauważy, a zatem straci połowę przyjemności z czytania powieści. Ta książka daje czytelnikowi klucz do rozszyfrowania „Cudownego nowego świata”. Praktycznie wszystkie imiona i nazwiska w powieści to „mówiące”, a ich połączenie to oryginalny satyryczny zabieg autora. Nieprzypadkowo wybrane są również nazwy geograficzne, a cytatów z Szekspira w tekście jest ponad czterdzieści. I nie tylko cytaty – w powieści jest faktycznie zaszyfrowana cała sztuka Szekspira „Burza”. Huxley zwraca się nie tylko do Szekspira. Thomas Eliot, Thomas Gray, David Lawrence i Bertrand Russell – oto niepełna lista autorów, których imiona pojawiają się w komentarzach. Huxley używa również odkryć naukowców i ich prognoz do stworzenia syntetycznego obrazu przyszłości, który wydaje się przerażająco przekonujący. Na początku XX wieku, gdy wszyscy zachwycali się nadchodzącymi darami postępu technicznego, Aldous Huxley ujrzał dziewczęta montujące pracujące na taśmie produkcyjnej i przeraził się. I zaproponował swoim czytelnikom, aby rozejrzeli się wokół i zadali sobie pytanie: jak wiele są gotowi oddać za wątpliwe dary postępu technicznego. A także, aby przyjrzeli się dokładniej i zobaczyli mury niewidzialnego więzienia, których wcześniej nie dostrzegali. „W końcu nic nie jest dane za darmo”, twierdził Aldous Huxley.
-medium.webp)
