Północ i Południe. Cranford

Do książki włączono dwa najbardziej znane powieści angielskiej pisarki epoki wiktoriańskiej Elżbiety Gaskell (1810–1865). W powieści „Cranford”, której tłumaczenie wzięto z numerów 7–9 czasopisma „Zapiski Krajowe” z 1855 r., opisana jest życie wymyślonego angielskiego miasteczka. W powieści „Północ i Południe”,... której tłumaczenie wzięto z numerów 5–6 czasopisma „Wiadomości Rosyjskie” z 1856 r., dynamiczne życie na północy Anglii skontrastowane jest z jej spokojnym biegiem na południu kraju. Wydanie zdobią rysunki George'a du Mauriera (1834–1896) i Hugh Thomsona (1860–1920). Obok Charlesa Dickensa, Williama Makepeace'a Thackeraya i Charlotte Brontë, pisarka epoki wiktoriańskiej Elżbieta Gaskell należy do błyskotliwej plejady angielskich powieściopisarzy. W 1832 roku wyszła za mąż i przeprowadziła się do Manchestera, spędzając tam całe życie. To przemysłowe miasto, według samej pisarki, wydawało jej się „rozpalonym, strasznym, dymnym, ohydnym Babilonem”. Jej pierwsze duże dzieło — powieść „Mary Barton” — poświęcone było realiom surowego życia w Manchesterze. Pod względem problematyki powieść ta przypominała „Zbrodnię i karę” Dostojewskiego. W powieści „Północ i Południe” Gaskell przeciwstawia dynamiczną aktywność przemysłową na północy Anglii spokojnemu biegowi życia na południu kraju. Pisarkę pociągały idylliczne obrazy „starej dobrej Anglii”, które dostrzegała w czasach swojego dzieciństwa. Gaskell z miłością i sporą dozą humoru odtwarza te obrazy w swojej powieści „Cranford”. Tak nazywa wymyślone przez siebie małe, staromodne miasteczko, w którym panują patriarchalne obyczaje i mieszkają dość zdecydowane kobiety. W „Cranfordzie” odzwierciedla się nostalgia pisarki za rozmytą w czasie daleką krainą jej dzieciństwa i młodości. Ta powieść ze swoim stylem i łagodnym, przyjaznym humorem przypomina prozę Dickensa. Przyjaciółka pisarki Charlotte Brontë zauważyła, że „Cranford” to żywe, wyraziste, energiczne, mądre, a zarazem dobre i pobłażliwe dzieło. Wydanie zdobią rysunki dwóch brytyjskich artystów: George'a du Mauriera i Hugh Thomsona. Du Maurier przyszedł na świat w 1834 roku w Paryżu, jednak jego rodzice wkrótce opuścili Francję i osiedlili się w Anglii. George początkowo studiował chemię w University College London, jednak potem całkowicie oddał się rysowaniu. Wkrótce stał się znanym karykaturzystą, który długo współpracował z brytyjskim satyrycznym czasopismem „Punch”. Du Maurier zajmował się również ilustrowaniem książek. Z powodu problemów ze wzrokiem musiał porzucić rysowanie, a w drugiej połowie życia napisał kilka powieści w „gotyckim stylu”. Hugh Thomson urodził się w 1860 roku w Irlandii Północnej. Nie otrzymał systematycznego wykształcenia artystycznego, ale to nie przeszkodziło mu zdobyć sławy klasyka ilustracji książkowej jeszcze za swojego życia. Thomsonowi udało się zilustrować setki książek, w tym powieści Dickensa, Thackeraya, Austen oraz sztuki Szekspira. Publiczność zachwycała się, jak dokładnie w swoich rysunkach oddaje detale wnętrz, pejzaży, odzieży postaci i ich charakterów. Wszystkie te cechy charakteryzują również jego ilustracje do powieści Elżbiety Gaskell.