Czarnego nie ma i nie będzie

Po Wypadku w wieku dwudziestu jeden lat Frida Kahlo składa siebie z części. Jest tak samo piękna i chwiejna jak Katedra w Meksyku: mówi się, że kiedyś w tym miejscu stała olbrzymia piramida Azteków, ale ją zniszczono - a z pozostałych kamieni zbudowano katolicki kościół.

Frida tworzy życie jakby szerokim machnięciem pędzla: mówi głośno, przeklina jak uliczny chłopak, pije tequilę z kwaśnym smakiem limonki i nosi jaskrawe spódnice mieszkanek przesmyku Tehuantepec. Frida kocha demonstracje polityczne, kwiaty wplecione we włosy, wyszywane na brzegach erotyczne przesłania, ale najbardziej - Diego Riverę, najsłynniejszego malarza Meksyku, i to właśnie ta pasja na zawsze skieruje jej życie w najbardziej nieprzewidywalnym kierunku.