Nie sądźcie, a nie będziecie sądzeni. Tylko Iryna musi naruszać to przykazanie, ponieważ pracuje jako sędzia. Z racji swojej pracy jest zobowiązana brać na siebie odpowiedzialność za cudze losy, a czasem nawet życie. To trudna praca, ponieważ przy wnikliwym rozpatrzeniu wszystko może okazać się nie tym, czym się wydaje, a cały system oskarżeń rozpada się w proch, jeśli spojrzeć na niego z innej perspektywy. Gdzie jest prawda? — odpowiedzieć na to pytanie czasem bardzo trudno. A do tego dochodzą wyższe instancje, które naciskają, żądając wydania wyroku, który będzie dla nich korzystny. W podjęciu słusznej decyzji Irynie pomagają (lub przeszkadzają) ławnicy, którzy zmieniają się w każdym procesie. I Iryna, i jej współpracownicy — to wszystko ludzie z trudnymi losami, z problemami, muszą nie tylko rozwiązać cudze sprawy, ale także uporządkować swoje własne życie. Jak mówił Hipokrates: „Życie jest krótkie, nauka obszerna, przypadek waha się, doświadczenie jest zwodnicze, osąd jest trudny”. Dowody rzadko bywają wyczerpujące i przekonujące w stu procentach, a człowiek jest niedoskonały, rzadko zdarza się, aby można było sądzić całkowicie bezstronnie, dlatego poszukiwanie właściwego rozwiązania jest trudne i bolesne. Ale jest konieczne.
