Isabel Allende — supergwiazda literatury latynoamerykańskiej obok Gabriela Garcíi Márqueza, jedna z najsławniejszych kobiet Ameryki Południowej, laureatka wielu nagród, autorka książek przetłumaczonych na dziesiątki języków, których łączny nakład nieubłaganie zbliża się do stu milionów egzemplarzy. «Eva Luna» (1987) i «Historie Ewy Luny» (1989) — jej wczesne książki o tym, że w końcu nie ma nic ważniejszego od historii w tym świecie. Generałowie, naukowcy, partyzanci, nieuznawana święta, bandyci, właściciel cyrku, mieszkańcy pałacu-ducha… «Eva Luna» — opowieść o opowiadaczce, powieść o sierotce, służącej, robotnicy fabrycznej, scenarzystce, właścicielce burzliwej biografii i bujnej wyobraźni. Dla całej człowieczeństwa, które jest w niej i w nas, wymyśla bajki, miesza prawdę z fikcją, a jej «Historie» pocieszają cierpiących — oszałamiający karnawałowy wir, w którym przed nami przemykają miłość i wiara, szalone zbiegi okoliczności i nieokiełznane pasje, wiele smutku, śmiechu, sporo krwi i wszystko to, z czego zazwyczaj składają się historie. Tutaj mówi Eva Luna — Oliver Twist, Szaherezada i baron Münchhausen, trickster, kamień w wodzie, przenikliwa świadkini, która wyciągnie pomocną dłoń lub po prostu, obdarzając ciekawym spojrzeniem, zapamięta, zachowa pamięć i później opowie o tym, co widziała.
.jpg)
