Z ostrożnością. Szczere wyznania pielęgniarki patronażowej

Rachel Hirson – pielęgniarka patronażowa z ponad 40-letnim stażem. Praca pielęgniarki patronażowej odbywa się za zamkniętymi drzwiami: niewidoczne, ale od tego nie mniej ważne. Mamy przywilej i unikalny dostęp do wszystkich rodzin z dziećmi poniżej 5 roku życia: nasze biuro – to wasz salon. Naszym obowiązkiem jest odwiedzanie was w domu. Kiedy masz małe dziecko, jesteśmy jedynymi profesjonalnymi medykami, którzy nieustannie się o nie troszczą. Pielęgniarka patronażowa – to jedna z profesji, które często są bezpodstawnie niedoceniane. Pomyśleć, wpaść w odwiedziny na herbatkę! Czy to można porównać do pracy prawdziwej pielęgniarki, takiej, która pomaga w szpitalu? To całkowicie nie tak. Pielęgniarka patronażowa to profesjonalny pracownik medyczny, który przeszedł trzyletnie szkolenie i został wysłany do pracy w mieszkańcach na własne ryzyko. Tutaj za twoimi plecami nie ma zespołu wsparcia, który można wezwać na pomoc w krytycznej sytuacji. I nie siedzisz z gospodarzami przy kominku, ani nie masz wentyla w postaci przenikliwych rozmów z kolegami podczas przerwy na lunch. I w ogóle nie ma nikogo w pobliżu, żeby po prostu zapytać: Jak myślisz, czy się mylę? Te notatki poświęcone są najbardziej poruszającym, skandalicznym i szczerze nieludzkim sytuacjom, z którymi Rachel miała do czynienia podczas pracy w Narodowej Służbie Zdrowia Wielkiej Brytanii.