(nie)wolność

Sergej Lebiedienko 1993 — urodzony w Krasnodarze, absolwent MGIMO i NИU VSHĘ; pracował jako korespondent sądowy Nowej Gazety, jako krytyk literacki współpracował z portalami RBK, Afisza Daily, Procztienie i innymi. Prowadzi kanał telegramowy o literaturze Knihigżar, laureat nagrody Litblog-2020. Dziennikarz Oleg marzy o karierze adwokata i pisze reportaże z sali sądowej. Studentka Sasza, której ojciec po przypadkowym zatrzymaniu przechodził obok demonstracji trafia do kolonii, opracowuje plany jego uratowania. Sędzia Marina szykuje się do zostania przewodniczącą jednego z moskiewskich sądów, ale nagle jej życie też niszczy maszyna państwowa… Losy wszystkich trojga połączy sprawa teatralna — pole bitwy siłowików, biznesmenów i urzędników o władzę i kontrolę nad umysłami. Intrygi polityczne zapewniają kariery — i burzą życie, a absurdalny przypadek uruchamia machinę przemocy… niewola — debiutancka powieść Sergeja Lebiedienko o krępującej, ale przyciągającej sile władzy. Powieść, na którą czekaliśmy od dawna, która spełnia się w przerażająco szybkim tempie. Marina Stepanowa Powieść sądowa Sergeja Lebiedienko — tekst dla naszych szerokości geograficznych rzadki. W epoce akcentu na osobistą traumę mówi — o traumie społecznej. Sprawa teatralna ma swoje, ale z tego powodu nie jest wcale mniej teatralna. Na scenie — czarna skrzynka z napisem sąd, w którą zaproszono do gry wszystkich, którzy nie chcą. Banalność zła nie znosi konieczności wytyczania jego granic i nazywania po imieniu. Imię tej róży — niewola. Dmitrij Zacharow