Dubrowski

A. S. Puszkin napisał «Opowieści zmarłego Iwana Pietrowicza Bełkina» w bolidzyjnej jesieni 1830 roku, przebywając na trzy miesięcznej kwarantannie z powodu cholery. Okres ten stał się dla niego bardzo owocny w aspekcie twórczym, a według jego własnego wyznania, «nigdy jeszcze nie pisał tak». Właśnie tak: «prosto, krótko i jasno», zdaniem samego poety, należy pisać prozę, która jednocześnie «wymaga myśli i myśli — bez nich błyszczące wyrażenia niczemu nie służą».