Noc w pociągu nad Srebrną rzeką

"Nagle usłyszano dziwny głos, ogłaszający: „Stacja „Srebrna rzeka”, Stacja „Srebrna rzeka””, przed oczami stało się jasno, jakby miliardy fosforystycznych kałamarnic nagle skamieniały i uniosły się w niebo, albo jakby ktoś rozsypał na niebie diamenty, które ukryła firma wydobywająca diamenty, aby cena towaru nie spadła. Giovanni mimowolnie pocierał oczy. Wtedy nagle zrozumiał, że od kilku minut jedzie małym pociągiem, który stukał kołami — „goto-goto-goto-goto”. I rzeczywiście, siedział w wagonie nocnego pociągu pędzącego wąskotorową linią i patrzył przez okno."