Bracia Karamazow

„Bracia Karamazow” (1879–1880), ostatnia, najbardziej obszerna i jeden z najsławniejszych powieści F. M. Dostojewskiego, zwraca czytelnika ku ponadczasowym pytaniom moralno-filozoficznym o grzech, karę, współczucie i miłosierdzie. Książka, którą sam autor określił jako „powieść o bluźnierstwie i jego obaleniu”, była próbą „rozwiązania kwestii o człowieku”, „rozszyfrowania tajemnicy” człowieka, co, według Dostojewskiego, oznaczało „rozwiązanie kwestii o Bogu”. Przez pryzmat prawie detektywistycznej historii o brutalnym morderstwie głowy prowincjonalnej rodziny Karamazow autor opowiada o wiecznej walce Boskiego i diabelskiego w ludzkiej duszy. Jeden z najgłębszych w światowej literaturze eksperymentów odbicia chrześcijańskiej świadomości, „Bracia Karamazow” stali się w XX wieku obiektem paradoksalnych filozoficznych i psychoanalitycznych interpretacji.