Wędrujący ludzie

Powieść «Wędrujący ludzie» — obszerna narracja historyczna o Rosji XVII wieku, czasach, które współcześni nazywali «buntowniczymi». Autor z dokumentalną precyzją odtwarza nie tylko kluczowe wydarzenia epoki — bunt miedzi, rozłam kościelny, powstanie Stepana Razina, — ale także codzienny porządek, szczegóły życia, obyczaje i język przedpiotrowskiej Rosji. W centrum powieści — los syna strzelca, Semyona Lazariewa, jednego z tych, których w Rosji nazywano «wędrującymi ludźmi», czyli wolnymi, nieprzypisanymi do służby ani podatków. Jego życie toczy się na tle rzeczywistych wydarzeń historycznych, a wśród jego współczesnych — car Aleksey Michajłowicz, patriarcha Nikon, protodiakon Awakum, buntownik Stepan Razin. Powieść jest cenna nie tyle z powodu fabularnych perypetii, ile żywego i wiarygodnego obrazu epoki. «Wędrujący ludzie» — jedno z kluczowych dzieł rosyjskiej prozy historycznej XX wieku, odnoszące się do wiecznych pytań: o prawdę i sprawiedliwość, o wiarę i bunt, o wolność i jej cenę.