Niebieskie okno Feokryta

Autor ekscentrycznej awangardowej prozy, wspaniale-okrutnych opowiadań o narodach Dalekiej Północy i zdumiewających wierszy blokadowych, Giennadij Gor zaczął pisać fantastykę w latach 60. XX wieku. Przyjmuje się, że literatura gatunkowa stała się bezpieczną niszą dla przekształconego i porzucającego ambicje awangardzisty. To — niesprawiedliwość. Przy pozornej naiwności te teksty są skomplikowane. Używając aparatu science fiction, Gor pisze romantyczne opowieści o zagubionych w czasie wędrowcach — takich samych, jakim był sam pisarz, cudem przetrwały katastrofy lat 30. i 40., które zniszczyły jego nauczycieli i przyjaciół. O katastrofach w opowieściach Gora nie ma ani słowa, ale ukryty punkt ich wzrostu — załamanie liniowego czasu historii i życia, na zawsze wyrzucające ocalałego w czasie nieliniowym. Takie jest napisane w 1967 roku «Niebieskie okno Feokryta» — fantastyczna elegia, w której mieszkańcy XXII wieku tęsknią za starożytnym Aleksandrią, roboty recytują wiersze Michaiła Kuzmina, pamięć okazuje się jedynym partnerem człowieka, jego ukochaną i katem. Trajektoria pociągnięcia ilustracji Ekateriny Chasiny wywodzi się z tego samego źródła — kruchych plastików europejskiego romantyzmu. Grafika nie utrwala fabuły prozy Gora, ale mnoży łamiący się i wirujący czas jego tekstu.