Śmierć w Wenecji

Thomas Mann był jednym z tych rzadkich pisarzy, którym w równym stopniu udawały się dzieła zarówno dużych, jak i małych form. Przy czym jeśli w jego powieściach treść przytłaczała formę, to w opowiadaniach forma i treść znajdowały się w doskonałej harmonii. «Małe» dzieła, które weszły do tego zbioru, odnoszą się do różnych okresów twórczości Manna. Wśród nich jest nowela «Śmierć w Wenecji» — swoista «wizytówka» Manna-opowiadacza. Najczęściej fabuły są nieskomplikowane — miłość i rozczarowanie, oczekiwanie cudu i nuda codzienności, pragnienie życia i utrata iluzji, przynosząca ze sobą ból i mądrość życiowego doświadczenia. Jednak to właśnie prostota fabuły podkreśla zarówno wspaniałość języka autora, jak i subtelność stylu oraz psychologiczną głębię.