Diaboliada. Fatalne jaja

«Diaboliada. Fatalne jaja» — zbiór satyrycznej fantastyki o radzieckich latach 20., gdzie biurokratyczny absurd i wiara w szybkie rozwiązania prowadzą do niepokoju, chaosu i katastrofalnych konsekwencji. W książce Michaiła Bułhakowa znajdują się dwie nowele oraz cykl notatek podróżnych, związanych z czasem, środowiskiem społecznym i uwagą na człowieka, którego przygniata biurokracja, ideologia i pewność siebie władzy. W jednej historii w centrum znajduje się prześladowany urzędnik, w innej — naukowiec, którego odkrycie wymyka się spod kontroli nie z jego woli. Ta proza łączy społeczny grotesk, fantastykę i precyzyjną codzienną obserwację, dlatego to, co zabawne, szybko staje się niebezpieczne.

W «Diaboliadzie» urzędnik Warfłomiej Korotkow po błędzie służbowym stara się przywrócić swoją pozycję, ale każdy nowy krok tylko bardziej komplikuje sprawę. Biura się mnożą, dokumenty tracą sens, a zderzenie z braćmi Kalsonerami zamienia zwykłe służbowe zamieszanie w niemal koszmarne prześladowanie. W «Fatalnych jajach» profesor Włodzimierz Persikow odkrywa czerwony promień, który przyspiesza wzrost organizmów żywych. Jego odkrycie postanawiają zastosować do potrzeb gospodarczych, a łańcuch błędnych decyzji szybko wyprowadza sytuację spod kontroli.