Nasza osiemnasta jesień

Autobiograficzna powieść pisarza Nikołaja Andriejewicza Wnukowa opowiada o jego ostatnim letnim wakacjach w szkole, o pierwszej brutalnej bitwie, w której musiał wziąć udział on i jego wczorajsi koledzy z klasy. Siedemnastoletni chłopcy walczą jak bohaterowie, a w przerwach między walkami piszą listy do matek i wspominają, jak biegali się kąpać, tańczyli na szkolnych wieczorach i chodzili w góry po dereń. Słoneczne dni dzieciństwa, pokojowe życie jeszcze tak blisko — i już tak nieskończenie, nieodwracalnie daleko… A dorosłe życie spogląda na nich surowym wzrokiem wojny.
Przenikliwie proste, dalekie od wszelkiego patosu wersy powieści na zawsze pozostają w pamięci. To trzeba pamiętać. To trzeba znać tym, którzy wchodzą w dorosłe życie dzisiaj.