Gorgona

Ogoliłam włosy. Zręcznie, jak pirat, związałam czarną chustkę. Namalowałam jaskrawe usta, duże i zbyt czerwone. Wśród rzeczy córki znalazłam okrągłe okulary w złotej oprawie. Szkła były w radykalnie różowym kolorze. Puściłam oczko swojemu odbiciu. Nieznajoma z lustra odpowiedziała: "Nie poznałaś? To ja, Ida, - powiedziała z uśmiechem. - Ida. Wróciłam".

W moim poprzednim życiu było wydarzenie, które męczyłam, żeby wymazać z pamięci, ale domagało się zemsty. Próbowałam je stłumić, zagłuszyć, odrzucić. W rezultacie zgnietło mnie, mnie dawną. Na jej miejscu nagle pojawiła się Ida…