Czerwony krawat, czarny las

Czerwiec 1975 roku. Obóz pionierski w głębokich karpackich lasach. Po wieczornej kontroli znikają trzej chłopcy. Rzeczy na miejscu, łóżka nietknięte, jakby wyszli na chwilę i nie wrócili. Obóz jest zamknięty, pod ochroną, dla dzieci wysoko postawionych rodziców, dlatego kierownictwo prosi o jedno: bez hałasu. Ale im bardziej tego żądają, tym wyraźniej objawia się obca kłamstwo. Z Moskwy w składzie grupy operacyjnej przyjeżdża śledczy Tumanski. Od razu widzi: dyrektor martwi się nie o podopiecznych, a o karierę, ale główną postacią w obozie wcale nie jest on. Główny – starszy wychowawca Nikifor Guz po przezwisku John: okrągłe okulary, nieprzenikniona twarz i władza, która opiera się nie na stanowisku, a na strachu i przyzwyczajeniu do podporządkowania. Ekspert Grajwa czuje, jak w głębi jej pamięci z dalekiej przeszłości wypływa dziwny chłopiec, bardzo podobny do tego wychowawcy. Nie jest pewna, że to w rzeczywistości on, ale nie zdąży tego ustalić. O świcie Nikifora znajdują wiszącego w lesie na dębie. Na pierwszy rzut oka – samobójstwo. Ale ekspertyza pokazuje: powieszono go już martwego. Tumanski rozumie: zaginięcie dzieci i śmierć Johna są związane jedną tajemnicą, którą dorośli ukrywają zbyt starannie. Pytanie, czym ludzie są gotowi zapłacić, aby nikt nigdy nie poznał prawdy.