Tam, gdzie rosną maki. Zbiór wierszy

W tym zbiorze każda z bohaterek lirycznych mówi o miłości na swój sposób. Jedna zwraca pierścień ikonie, inna prosi o miłość „prosto, bez udawania”, trzecia skleja kawałki serca wiosennym deszczem. Raz zapalają świece w soborze Iwińskim, raz zdejmują pierścień przed wąwozem, raz marzą o tym, by stać się wiatrem, by całować bez oglądania się. Miłość tutaj — to burza z piorunami, to cichy szept nad rzeką, to granatowa bransoleta jako portal do minionego życia. Wszystkie te historie łączą się w jednej przestrzeni — tam, gdzie kwitną maki: na granicy pamięci i teraźniejszości, wyboru i losu, miłości, której nie da się ani zatrzymać, ani puścić.