Manfred: wyznanie przybysza

upośledzonego, niezbyt zdrowego, mocno rozczarowanego, dość ponurego, — ogólnie, typowego przedstawiciela gatunku Homo sapiens, — pojawia się przybysz o imieniu Czorrgh.

Na co ten nieinteresujący Manfred nadaje się przedstawicielowi wysoko rozwiniętej cywilizacji? Manfred wywołuje sygnał międzygalaktycznego alarmu: on sam lub ktoś w pobliżu zbliżył się do WŁAŚCIWEJ MYŚLI, która może otworzyć ludziom istnienie pozaziemskich cywilizacji, a Ziemia jeszcze nie dorosła do takiej wiedzy. Czorrgh już zapobiegał podobnym odkryciom, gdy do nich zbliżali się Bosch, Descartes, Ada Lovelace i Einstein. Doprowadzić Manfreda do porządku, wziąć pod kontrolę, zbadać jego otoczenie, zmylić ślad i niepostrzeżenie zniknąć? Żaden problem. Ale wkrótce udoskonalony i niespodziewanie dla wszystkich mądrzejący Manfred znowu spotyka miłość swojej młodości Sabinę, osobę dość skomplikowaną i z własną misją, a pozaziemska operacja pod przykryciem zamienia się w ryzykowny dla życia i rozsądku szalony bałagan.