Golońskie płomienie

Powieść Dmitrija Nowikowa „Golońskie płomienie” — to wyznanie, przypowieść i uznanie miłości do Rosyjskiej Północy, Karelii, Pomorza. W narracji nie ma konsekwentnej chronologii, ale oddycha samo Czas, jego nierozerwalne pokłady przelewają się jeden w drugi, jak wody Morza Białego — srebrzysto-jasne, ogrzane nigdy nie zachodzącym słońcem, i paląco-zimne, ciemne, z którymi strach się zetknąć. Tu splatają się szesnasty wiek, dwudziesty, nasze czasy. Tu jest kilku narratorów, oni również są bohaterami: święty Warłaam Kerecki, autor „Słownika żywego pomorskiego języka” Iwan Durow, lekarz-reanimator dziecięcego szpitala Grigorij, jego dziadek-pomor Fiodor. Rybacy, żeglarze, rolnicy, dorośli, starcy i dzieci, mężczyźni i kobiety, sprawiedliwi i grzesznicy. Podróże, wspomnienia, niespodziewane spotkania, cudowne zbiegi okoliczności łączą ich, jak strumienie — oddzielne rzeki. I z tysiącami innych losów połączą się w wielkim morzu, w którym, jak golońskie płomienie, odbije się niebiański blask Rosji. Rosyjski pisarz Dmitrij Nowikow urodził się w Pietrozawodsku, służył w Flocie Północnej, a o swojej rodzinnej ziemi pisze z taką miłością, że jego proza wyrasta z poezji, hojnie odsłaniając przed czytelnikiem półzapomniane skarbnice rosyjskiego języka. Seria „Literacki kompas Rosji” połączyła dzieła mistrzów rosyjskiej prozy, którzy utrwalili oryginalne charaktery i codzienne życie najróżniejszych regionów naszego niezmierzonego kraju. Kontynuując najlepsze tradycje klasyki, te książki zaznajamiają nas z kulturowo-historycznymi i przyrodniczymi krajobrazami Rosji oraz pomagają zrozumieć miejsce człowieka w zmieniającym się świecie.