Lustra i pajęczyna

“Lustra, odbijające świat, dają nam przyjemność podziwiania siebie. Okoliczności oplatające nas z zewnątrz zbierają się w pajęczynę, tak jak nerwy drżące wewnątrz naszych ciał. A kiedy na ramiona dodatkowo spada przeszłość, wolność, której tak łapczywie pragniemy, wydaje się roztopioną iluzją”. Andriej Astwacaturow "To powieść o tym, że przyjaźń, miłość i wierność nie są bilonem, a cel nie usprawiedliwia środków. Dziecinny ton, w jakim bohater opowiada o swoich akademickich i miłosnych przygodach, nie obniża powagi postawionego przez autora zadania: uchwycenia chwiejnej granicy oddzielającej rozsądek od zdrady, a dobre myśli od katastrofy moralnej". Paweł Basiński "Droga radziecko-rosyjskiego inteligenta, który nieśmiało buntuje się, szuka siebie, rozczarowuje się i przyjmuje zasady gry. Opowiedziane utalentowanie, uroczo, przy tym bardzo subtelnie uchwycony nerw". Aleksander Śniegierow